mityczne, legendarne stworzenie posiadające jeden róg pośrodku czoła. W średniowieczu przedstawiano go z łbem i korpusem białego (czasem czarnego) konia, dodając niekiedy nogi jelenia i lwi ogon.

Szerszy opis

• UWAGA! Opis nieznanego źródła i niepotwierdzonej wartości - oczekuje na weryfikacje

Od głowy do ogona mierzy zwykle 1,5 m, a w kłębie ok. 2 m. Głowa jest mniejsza niż u konia, z wysklepionym czołem. Oczy J. są ciemne. Sierść jest gładka. J. może być różnej maści - jabłkowita, biała, gniada i kasztanowa. Zęby są mocniejsze od końskich. J. w ogólnym zarysie przypomina konia, ale ma mniejszą głowę z wysklepionym czołem, smuklejszą szyję, cieńsze pęciny, dłuższy i obfitszy ogon oraz dwułokciowy róg. Jego środowiskiem naturalnym są rzadkie zagajniki i duże polany nad rzekami. Tworzą stada o liczebności do 150 sztuk, nieliczne osobniki wałęsają się samotnie lub parami. Żywią się głównie trawą i koniczyną. Przed napastnikiem J. broni się rogiem i kopytami. Jego naturalnym wrogiem jest człowiek. Średnia życia wynosi ok. 300 lat. J. często nosi na grzbiecie elfa, łatwo też komunikuje się ze smokami, tajellahami, centaurami i minoturami.

Jak mógł powstać w wyobraźni

Prawdopodobnie ludzie antyku błędnie uznali znajdowane często śrubowato skręcone siekacze narwala za róg zwierzęcia lądowego.

Czy wiesz że:

• W średniowieczu, w sztuce chrześcijańskiej wizerunek jednorożca na kolanach dziewicy symbolizował Chrystusa.
• Jednorożec to symbol czystości i niewinności