- . (od łacińskiego gignere, płodzić), u starożytnych Rzymian boskie wcielenie sił działających w człowieku, jego wewnętrzna wyższa istota, zarazem duch opiekuńczy, rodzący się wraz z człowiekiem (g. natalis). Także i ogół mógł mieć swego g. Geniusz rzymskiego narodu (g. publicus, lub g. populi romani) stał na forum w postaci brodatego mężczyzny z rogiem obfitości i berłem. Ogólną cześć oddawano także geniuszowi cesarza.
- . Geniusz, w znaczeniu abstrakcyjnym najwyższy stopień duchowego uzdolnienia, w znaczeniu konkretnym człowiek obdarzony takimi zdolnościami.
Stronę modyfikowano 16-06-2007, godz. 02:00
Stronę utwrzył:
.
Ostatnie zmiany:
Ubique.
