Aesop

Ezop z Frygii (Azja Mniejsza) – grecki bajkopisarz. Żył ok VI wieku p.n.e.. Był niewolnikiem Jadmosa z Samos. Postacią na wpół legendarną o brzydkim wyglądzie.

Chociaż nie pobierał żadnych nauk od filozofów, posiadał przenikliwą mądrość życiową. Emanował serdeczną dobrocią, umiłowaniem drugiego człowieka.

Został zakupiony na targu przez filozofa Ksantosa, po pewnym czasie uzyskał wolność dzięki wrodzonemu sprytowi, dowcipowi i talentom satyrycznym.

Ezop w Biernatowym ujęciu odzwierciedlał renesansową walkę o godność człowieka, walkę skierowaną przeciwko wszelkim formom władzy.

Uważany jest za twórcę bajki zwierzęcej, oraz moralizującej i satyrycznej. Z początku bajki nie były uznawane za typowe utwory dla dzieci, lecz dla dorosłych. W swoich bajkach wyśmiewał ludzi, ukazując ich pod postaciami zwierząt. Z pozoru zabawne, bajki Ezopa zawierały gorzką prawdę i głęboką mądrość. Nie dochował się oryginalny zbiór jego utworów ani ich adaptacja dokonana przez Demetriusza z Faleronu (IV/III w. p.n.e.). Znane są przede wszystkim z przeróbek wierszowanych Fedrusa i Babriosa.

Na początku XIV w. zebrał przypisane mu bajki Maksym Planudes. Do literatury polskiej wprowadził go Biernat z Lublina. W dużej mierze z Ezopa zaczerpnął treść swoich utworów XVII-wieczny francuski bajkopisarz Jean de La Fontaine.